بیرگیت دالسگارد داوطلب خدمات مراقبتی صلیب سرخ است. و دلیل خاصی برای این کار وجود دارد.

«به نظر من هیچ‌کس نباید تنها بمیرد. وقتی به دنیا می‌آیید، همیشه افرادی حضور دارند، بنابراین وقتی می‌میرید هم باید افرادی باشند. شما آخرین بخش را تنها طی می‌کنید، اما من می‌توانم وقتی از دروازه عبور می‌کنید آنجا باشم و در راه شما را دنبال کنم. این چیزی است که به نظر من بسیار مهم است.» این را بیرگیت دالسگارد می‌گوید.

داوطلبان سرویس مراقبت، هدفشان ایجاد امنیت و آرامش در آخرین لحظات است. این داوطلبان در مراقبت از افراد در حال مرگ تجربه دارند و می‌خواهند به بستگان آنها آرامش بدهند و به حرف‌هایشان گوش دهند.

به عنوان مراقب، ممکن است به بیمارستان‌ها، خانه‌های سالمندان، آسایشگاه‌ها یا خانه‌های شخصی فراخوانده شوید. داوطلبان در مراقبت از فرد در حال مرگ مشارکتی ندارند، بلکه برای ایجاد امنیت برای فرد در حال مرگ و بستگان او حضور دارند. 

بیدار بودن یعنی چه؟

بیرگیت کار خود به عنوان یک مراقب شب زنده‌دار را «نگه داشتن فضا برای افراد در حال مرگ» توصیف می‌کند.

«شما در کنار فرد در حال مرگ می‌نشینید و تماشا می‌کنید. اغلب در سکوت می‌نشینید. گاهی اوقات بافتنی می‌بافم یا کتاب می‌خوانم، اما هرگز با تلفن همراهم نمی‌نشینم. این در مورد حضور در اتاق است. شما حضور دارید و سعی می‌کنید برای فرد در حال مرگ امنیت ایجاد کنید. به آنها این حس را بدهید که تنها نیستند.»

بیرگیت سابقه‌ی کار مراقبت‌های بهداشتی ندارد، اما تجربیات شخصی او، چشمان او را به اهمیت حضور در روزهای آخر باز کرده است.

«وقتی چند سال پیش اعلام شد که مادرم در حال مرگ است، من در روزهای آخر در بیمارستان بستری بودم. هر روز آنجا بودم و وقتی آخرین نفس‌هایش را می‌کشید، دستش را در دست داشتم. همراهی او در آخرین بخش مسیر فوق‌العاده زیبا و معنادار بود. اگر این فرصت را از دست می‌دادم، خیلی متاسف می‌شدم. بعد از آن، با خودم فکر کردم، «اگر می‌توانم در آخرین لحظات مادرم کنارش بنشینم، پس می‌توانم با همه بنشینم».

بیرگیت از سال ۲۰۲۲ بخشی از خدمات دیده‌بانی صلیب سرخ بوده است. الزامی برای تعداد دفعات دیده‌بانی وجود ندارد، بستگی به میزان وقت شما دارد. بیرگیت معمولاً دو شیفت در ماه دارد که هر کدام سه ساعت است.

بخشی از نیروی محرکه بیدارباش دادن برای بریژیت در این نهفته است که چقدر مهم است که در آخرین لحظات زندگی شخص دیگری در کنارش باشید.

«اینکه اجازه داشته باشی شاهد آخرین لحظات زندگی یک نفر باشی، فوق‌العاده غنی‌کننده است. اما ورود به حریم خصوصی یک فرد و درک زندگی او، بسیار ارزشمند است. حضور در جایی به خصوصی آخرین بخش زندگی یک فرد، یک امتیاز و افتخار است. من معتقدم که هیچ‌کس نباید هنگام مرگ تنها باشد. هیچ‌کس تنها به دنیا نمی‌آید و هیچ‌کس نباید تنها بمیرد. من می‌توانم سهم خودم را انجام دهم تا مطمئن شوم که آنها با خیال راحت‌تری از دنیا می‌روند.»

بیرگیت می‌گوید علاوه بر ارزشی که برای فرد در حال مرگ دارد، برای نگهبان نیز ارزش زیادی دارد.

«در جامعه‌ی امروز، جایی که همه چیز در حال جنب و جوش و جنب و جوش است، با تلفن‌های همراهی که هرگز از دستتان جدا نمی‌شوند، یافتن آرامش می‌تواند دشوار باشد. وقتی در این اتاق با فرد در حال مرگ می‌نشینید، آرامش عظیمی وجود دارد. به نظر من، این آرامش به همان اندازه که برای فرد در حال مرگ ارزشمند است، برای ناظر نیز ارزشمند است.»

وقتی شیفت نگهبانی‌تان تمام شد، رها کردن دوباره‌ی آن تجربه برایتان سخت نخواهد بود؟

«بعضی روزها سخت‌تر از روزهای دیگر هستند. من یک بار مأموریت بسیار غم‌انگیزی در یک خانه سالمندان داشتم. فرد در حال مرگ مدت زیادی در خانه سالمندان زندگی نکرده بود. او تقریباً هیچ چیز جز دو عکس روی طاقچه پنجره نداشت - یکی از سنگ قبر و یک عکس قدیمی بزرگ/سفید. هیچ عکس جدیدی از فرزندان یا نوه‌ها یا هر چیزی که نشان دهد عزیزانی در اطرافش دارد، وجود نداشت. این خیلی غم‌انگیز بود و مرا بسیار تحت تأثیر قرار داد.»

اما بریگیته توضیح می‌دهد که هوشیار بودن تا حد زیادی به شناخت محدودیت‌های شما نیز مربوط می‌شود. لازم نیست فوراً وارد عمل شوید و همه چیز را درست کنید. فقط باید حضور داشته باشید.

«من به عنوان آخرین ملاقات می‌آیم و قرار نیست کاری انجام دهم، فقط می‌خواهم آنجا باشم. این می‌تواند دشوار باشد زیرا به عنوان یک انسان شما همیشه می‌خواهید کاری انجام دهید و در چنین موقعیتی به راحتی فکر می‌کنید که "من باید کاری انجام دهم"، اما این کار من نیست. مهمترین کاری که می‌توانم انجام دهم این است که در کنار فرد در حال مرگ باشم. این حضور من است که می‌توانم ارائه دهم. قرار نیست کاری انجام دهم، قرار است آنجا باشم.»