Po wydarzeniu w domu opieki w okresie Bożego Narodzenia Daniel poszedł za jedną z pensjonariuszek do jej pokoju. W pokoju kobiety wisiało mnóstwo obrazów. Namalowała je sama, a Daniel patrzył na nie z wielkim podziwem. Wyobraź sobie, że masz taki talent i odkrywasz go dopiero w domu opieki.

– Były naprawdę piękne. Nigdy nie malowała, zanim przeprowadziła się do domu opieki, a potem pomyślała, że ​​teraz powinna mieć jakieś hobby. Wydawało się, że to coś, na czym mogłaby naprawdę zarobić, ale oczywiście nie tego chciała. Ale zrobiło to na mnie naprawdę duże wrażenie – mówi Daniel.

Daniel pracuje obecnie jako członek personelu pokładowego w Norwegian, ale około sześć miesięcy temu zaczął wolontariat jako towarzysz w domu opieki. Wolontariat to coś, o czym marzył od dawna, ale ze względu na swoją pracę trudno było znaleźć pracę wolontariacką, która pasowałaby do jego godzin pracy. Wybór towarzysza w domu opieki z pewnością nie jest jednak przypadkowy.

– Uważam, że starsi ludzie są niesamowici. Są tacy mili i wdzięczni, i miło jest móc się odwdzięczyć starszym ludziom, którzy pracowali przez długi czas. Idealnie pasowało też to, że nie były to stałe dni, ale to, że było to trochę na moich warunkach – mówi Daniel.

W niektórych miesiącach Daniel odwiedzał dom opieki trzy, cztery razy, natomiast w innych raz lub dwa razy, w zależności od swojego harmonogramu pracy.

Ważne jest, że nie wszystko kręci się wokół pieniędzy.
Daniel pracuje jako wolontariusz w domu opieki w Nørrebro, gdzie organizuje szereg zajęć, w których pomaga. Po przyjeździe zostaje poinformowany o tym, co zostało zorganizowane, a następnie odwiedza poszczególnych mieszkańców i pyta, czy chcą dołączyć.

– Niektórzy nie wiedzą, że coś się dzieje, a inni już czekają z niecierpliwością. Wtedy trzeba im pomóc z windą, wózkiem inwalidzkim lub balkonikiem, a potem być na miejscu przez cały czas trwania wydarzenia, gdyby ktoś potrzebował pomocy – mówi.

Daniel nigdy nie wychodził z domu opieki bez jakiegoś wydarzenia. Wyobraża sobie jednak, że chodzi o to, żeby podejść do pensjonariuszy i porozmawiać. Robił to z pewną niechęcią, obawiając się, że za bardzo się z nimi zżyje. Bo jedną z rzeczy, które zaskoczyły go w pracy wolontariusza, była szybka rotacja personelu.

– Bardzo mnie to zaskoczyło, chociaż w pewnym sensie wiedziałeś o tym. Kiedy właśnie dobrze z kimś porozmawiałeś, a potem, gdy przychodzisz następnym razem, ktoś nowy wprowadza się do pokoju pensjonariusza. Myślę, że to trudne i smutne.

Choć wolontariat bywa trudny i wymagający, Daniel uważa, że ​​to wspaniale móc zrobić coś dla innych. Coś, co nie jest związane z zarabianiem pieniędzy, ale daje mu autentyczną radość.

– Oczywiście, czuję miłość i wdzięczność, widząc, jak ludzie cieszą się z tego, co robię. To również oznacza, że ​​nie wszystko powinno kręcić się wokół pieniędzy. Myślę, że to również bardzo ważne, aby o tym pamiętać w świecie, w którym żyjemy.

Niektórzy, którzy mają czas słuchać  

Daniel uważa, że ​​często to właśnie drobiazgi wystarczają, by uszczęśliwić pensjonariuszy domu opieki. Może to być cokolwiek, od naciśnięcia przycisku na pilocie, bo coś ich dręczy, po pomoc podopiecznemu w umieszczeniu kanarka z powrotem w klatce.

– Wystarczy tak niewiele, a stają się tacy szczęśliwi i wdzięczni. Widać też, że lubią, gdy ktoś ma czas, żeby ich wysłuchać. Naprawdę cieszy mnie widok radości pensjonariuszy i to, jak wiele dom opieki robi dla tych, którzy tam mieszkają – mówi Daniel i kontynuuje:

– Słyszy się wiele strasznych historii, ale przynajmniej w tym domu opieki naprawdę dużo się dzieje z mieszkańcami. To mnie uszczęśliwiło i dało mi poczucie, że bardzo miło jest mieszkać w domu opieki – przynajmniej jeśli to jest ten dom opieki.  

Daniel ma nadzieję, że jako wolontariusz w domu opieki, pomoże personelowi zapewnić trochę więcej przestrzeni, uwolnić więcej rąk do pracy i być może zapewnić więcej możliwości zajmowania się tym, co ważne dla mieszkańców, ponieważ wolontariusze zajmują się sprawami, na które mogą nie mieć zbyt wiele czasu. Ma też nadzieję, że mieszkańcy poczują, że zależy mu na ich zdrowiu.

– Mam nadzieję, że mieszkańcy otrzymają jakość życia i radość, na jaką moim zdaniem zasługują po długim życiu. Mam nadzieję, że poczują, że jesteśmy przy nich i że chcemy zrobić dla nich coś dobrego. Że poczują, że ktoś stara się im odwdzięczyć za to, co oni dawali przez całe życie. To musi być najważniejsze – podsumowuje Daniel.