CZERWONY KRZYŻ

Kilka lat temu Jens Peter Gøtze zobaczył w gazecie ogłoszenie o poszukiwaniu doradców dla ofiar przestępstw. 54-letni wówczas lekarz naczelny Rigshospitalet osiągnął wiek, w którym uważał, że ma energię, by spróbować czegoś nowego:

„Myślałem, że to musi być coś innego niż medycyna, że ​​wkroczę w obszary bardziej złożone, w których nie ma pigułki, która wszystko naprawi. Chciałem spróbować manewrować tam, gdzie nie ma prostego rozwiązania na nic” – mówi Jens Peter Gøtze.

Punktem wyjścia było uchwalenie w 1998 roku ustawy o utworzeniu Służby Poradnictwa dla Ofiar Przestępstw. Rocznica ta przypada 25 czerwca. W trakcie działalności organizacji oferta została rozszerzona, obejmując również świadków i rodziny ofiar przestępstw lub wypadków, takich jak ofiary strzelaniny w Fields w zeszłym roku. Obecnie wolontariuszy-doradców ds. ofiar można znaleźć w całym kraju.

Większość porad udzielana jest telefonicznie pod numerem 2120 9170, ale Centrum Poradnictwa dla Ofiar w stolicy oferuje również porady osobiste. Numer telefonu jest czynny 24 godziny na dobę, 365 dni w roku – bez wyjątku. Jens Peter Gøtze ma pracowity i długi dzień jako lekarz naczelny, dlatego zdecydował się udzielać porad w godzinach nocnych i weekendowych:

„Niektórzy ludzie idą do ogrodu, ja robię to” – mówi. I rodzina to zaakceptowała. Jego dzieci, w wieku 13 i 17 lat, uważają, że to fajne, że to robi.

Jako lekarz jest przyzwyczajony do rozmów z ludźmi, którzy czują się źle:

„Ale dla mnie nowością było to, że to była terapia telefoniczna. Kiedy fizycznie siedzisz naprzeciwko drugiej osoby w szpitalu, możesz wiele rozszyfrować. W zamian otrzymujesz mnóstwo informacji. Nie otrzymujesz tego z drugą osobą przez telefon i musisz być jeszcze bardziej pokorny, bo jest wiele rzeczy, których nie wiesz. Może się zdarzyć, że ofiara siedzi w całkowitym chaosie wewnętrznym, ale prowadzi dobrze zaplanowaną rozmowę. Albo wręcz przeciwnie” – mówi Jens Peter Gøtze.

Choć uważa, że ​​terapia dla ofiar jest dobrą pomocą dla szerokiego grona ofiar, są też takie, którym trudno pomóc:

„Prawdopodobnie moglibyśmy lepiej rozumieć osoby o innym pochodzeniu etnicznym. Mam z tym problem, ponieważ mój klasyczny duński umysł i wykształcenie nie zawsze wystarczają” – mówi Jens Peter Gøtze, który ma nadzieję, że uda się również pozyskać doradców mówiących po arabsku.