Noel zamanında huzurevinde yaşanan bir etkinlikten sonra Daniel, sakinlerden birini odasına kadar takip etti. Kadının odasında birçok tablo asılıydı. Tabloları kendisi yapmıştı ve Daniel resimlere büyük bir hayranlıkla baktı. Böyle bir yeteneğe sahip olup da bunu ancak huzurevine geldiğinde keşfetmeyi düşünün.

– Gerçekten çok güzellerdi. Bakımevine taşınmadan önce hiç resim yapmamıştı ve sonra bir hobi edinmesi gerektiğini düşündü. Gerçekten para kazanabileceği bir şey gibi görünüyordu, ama elbette istediği bu değildi. Ama beni gerçekten çok etkiledi, diyor Daniel.

Daniel şu anda Norwegian'de kabin görevlisi olarak çalışıyor, ancak yaklaşık altı ay önce huzurevi sakinlerine gönüllü olarak yardım etmeye başladı. Gönüllülük uzun zamandır yapmak istediği bir şeydi, ancak işi nedeniyle çalışma saatlerine uygun bir gönüllülük işi bulmak zor olmuştu. Ancak huzurevi sakinlerine yardım etme seçimi kesinlikle tesadüf değil.

– Bence yaşlı insanlar harika. Çok tatlı ve minnettar insanlar ve uzun yıllar çalışmış yaşlı insanlara biraz da olsa karşılık verebilmek güzel. Ayrıca, belirli günlerle sınırlı olmaması, biraz da benim şartlarıma göre olması da mükemmel bir uyum sağladı, diyor Daniel.

Daniel bazı aylarda huzurevine üç dört kez, diğer aylarda ise iş programına bağlı olarak bir veya iki kez gitmiştir.

Her şeyin para ile ilgili olmaması önemli.
Daniel, Nørrebro'daki bir huzurevinde gönüllü olarak çalışıyor ve burada düzenlenen çeşitli etkinliklere katılıyor. Oraya vardığında, planlanan etkinlikler hakkında bilgilendiriliyor ve ardından çeşitli sakinlerin yanına giderek katılmak isteyip istemediklerini soruyor.

– Bazı insanlar bir şeyin olup bittiğinden habersizken, bazıları da çoktan hazır bir şekilde bekliyor. O zaman mesele, onlara asansör, tekerlekli sandalye veya yürüteçle yardımcı olmak ve etkinlik sırasında yardıma ihtiyacı olan herkese destek olmak oluyor, diyor.

Daniel, huzurevinde hiçbir zaman bir etkinlik olmadan dışarı çıkmadı. Ama bunun, sakinlerin yanına gidip onlarla sohbet etmekle ilgili olduğunu düşünüyor. Sakinlerden herhangi birine çok yakınlaşmaktan endişe duyduğu için bunu yapmaktan biraz çekiniyor. Çünkü gönüllü işinde onu şaşırtan şeylerden biri de personel değişiminin ne kadar hızlı olduğu.

– Bu beni çok şaşırttı, bir bakıma tahmin edebiliyordum gerçi. Birisiyle güzel bir sohbet ettikten sonra, bir sonraki gelişinizde o kişinin odasına yeni birinin taşınmış olması çok üzücü ve zor bir durum.

Gönüllü çalışmanın zor ve meşakkatli olabileceğini kabul etse de, Daniel başkaları için bir şeyler yapabilmenin harika bir şey olduğunu düşünüyor. Para kazanmakla ilgili olmayan, ama ona gerçek bir mutluluk veren bir şey.

– Elbette, insanların yaptıklarımdan dolayı ne kadar mutlu olduklarını görmek bana hem sevgi hem de minnet duygusu veriyor. Ve bu aynı zamanda her şeyin para ile ilgili olmaması gerektiği anlamına da geliyor. Bence içinde yaşadığımız dünyada bunu hatırlamak da çok önemli.

Dinlemeye vakti olan bazıları  

Daniel, huzurevi sakinlerini mutlu etmek için genellikle küçük şeylerin yeterli olduğunu fark ediyor. Bu, onları rahatsız eden bir şey olduğunda uzaktan kumandadaki bir düğmeye basmaktan, bir sakinin kanaryasını kafesine geri koymasına yardım etmeye kadar her şey olabilir.

– Çok az şey yeterli oluyor ve hemen çok mutlu ve minnettar oluyorlar. Birinin onları dinlemek için zaman ayırmasından hoşlandıklarını da anlayabiliyorsunuz. Sakinlerin yüzündeki mutluluğu görmek ve huzurevinin orada yaşayanlar için ne kadar çok şey yaptığını görmek bana gerçekten mutluluk veriyor, diyor Daniel ve şöyle devam ediyor:

– Bir sürü korkunç hikaye duyuyorsunuz ama en azından bu huzurevinde, sakinler için gerçekten çok şey oluyor. Bu da beni mutlu etti ve bana bir huzurevinde yaşamanın – en azından bu huzurevinde – çok güzel bir şey olduğu hissini verdi.  

Daniel, gönüllü bir huzurevi dostu olarak, personele biraz daha alan sağlamaya, daha fazla elin işini kolaylaştırmaya ve belki de sakinler için önemli olan şeyleri yapmaları için daha fazla fırsat yaratmaya yardımcı olmayı umuyor; çünkü gönüllüler, personelin en çok zaman ayıramadığı şeylerle ilgileniyorlar. Ve sakinlerin onun kendilerinin iyi olmasını istediğini hissetmelerini umuyor.

– Umarım sakinler, uzun bir yaşamın ardından gerçekten hak ettiklerini düşündüğüm yaşam kalitesine ve mutluluğa kavuşurlar. Umarım yanlarında olduğumuzu ve onlar için iyi bir şeyler yapmak istediğimizi hissederler. Tüm yaşamları boyunca verdiklerinin karşılığını biraz da olsa vermeye çalışan birilerinin olduğunu hissederler. En önemli şey bu olmalı, diye sözlerini tamamlıyor Daniel.